In de betreffende reclame wordt er in een winkel van BCC tussen een klant en een verkoper het volgende gesprek gevoerd:

Klant:  “Dus jij garandeert dat dit de aller- allerlaagste prijs is?” (De verkoper knikt.)

Klant:  “Oké. Maar als ik ‘m straks ergens anders goedkoper vind… Ik weet je te vinden hè…”

Verkoper: “Sterker nog meneer: dan weten wij ú te vinden. Want als ie binnen twee weken ergens toch goedkoper wordt, krijgt u het verschil gewoon terug”

De voice-over zegt dan vervolgens:

“High service, low prices. Dat is zeker. BCC”.

Gedurende enkele seconden staat tot slot onderin beeld de tekst: “Kijk voor de voorwaarden op www.bcc.nl”.

Bloedirritant dus, maar dat terzijde. Want waar het natuurlijk om gaat is dat ze (heel gek!) vergeten te vertellen hoe het spelletje in elkaar zit.

Zoals je in bovenstaand gesprek kunt zien wordt er beweerd dat je, indien je een product bij BCC hebt gekocht en hem binnen twee weken ergens (!) goedkoper vind, het prijsverschil terug krijgt.

Nu zit het hem in het woordje ‘ergens’: dat is een duidelijk woord, ergens kan immers overal zijn.

Toch denkt BCC daar heel anders over, maar is dat helaas slechts in hun voorwaarden (wie leest die niet?) te vinden.

Daar staan namelijk toch een aantal voorbehouden. Zo is ‘ergens ‘ beperkt tot een straal van slechts 20 km van de winkel waar je het product hebt gekocht. Bovendien is de ‘laagste prijs garantie’ beperkt tot een aantal zelf geselecteerde concurrenten.Tot slot is er eveneens een beperking in concurrerende webshops.

Dit alles weet je dus niet als je niet met volle overgave de voorwaarden hebt gelezen. Hierdoor is de kans groot dat je een aankoop doet die je anders niet zou hebben gedaan. Want waarom zou je verder zoeken? Zij hebben immers de laagste prijs en mocht dat onverhoopt niet het geval zijn dan krijg je het verschil terug! En dat maakt de commercial misleidend zoals bedoeld in art.7 van de Nederlandse Reclame Code (NRC).

De commissie was van mening dat je dergelijke voorwaarden duidelijk moet communiceren en dat een simpele verwijzing daarnaar onvoldoende is. Dat is een overtreding van de artikel 8.3 aanhef en onder c van de NRC.

Het oordeel van de commissie was duidelijk: BCC mag niet meer op deze wijze reclame maken, althans misleidende reclame maken. Een vergelijkend oordeel hadden ze overigens al eerder  gehad.

Eind goed, al goed zou je denken. Nu zag ik de betreffende reclame gisteren weer op tv, aangepast wel te verstaan. Nu heb ik een aardig beeldscherm (en een grote bril!) maar toch was de tekst onderin beeld onleesbaar. Erg jammer.

Nu lijkt mij de echte boodschap van BCC wèl duidelijk: Beter Commercial Checken!

De Italiaanse wet geeft namelijk een minimum van 2 jaar garantie aan, omdat dat land de Europese Richtlijn Koop en Garantie op die manier heeft geïmplementeerd. De 1 jaar die Apple geeft, is daardoor te kort en is daarmee nadelig voor de consument, hetgeen dus heeft geresulteerd in de boete. Apple hanteert wel verlengde termijnen, mits daarbij Applecare is afgesloten, een verlengde garantie tegen betaling. Door dit aan te bieden als ‘verengde garantietermijn’ wordt de consument feitelijk misleid, omdat hij al recht op garantie heeft en er niets extra’s hoeft te worden bijgekocht, om bijvoorbeeld een product gerepareerd te krijgen (althans in het tweede jaar) en dat mag dus niet volgens de Italiaanse waakhond.

In Nederland gelden iets andere regels. De Richtlijn is niet letterlijk overgenomen in de wet, maar kent een wat ruimere interpretatie. Dat is ook toegestaan, mits de implementatie maar een betere bescherming biedt en dat laatste is dan ook het geval.

Zoals allicht al bekend, heeft de consument recht op een deugdelijk product. Het product moet simpelweg doen wat er van verwacht wordt. Gebeurt dit niet, dan moet de verkoper! zorgen voor reparatie of bijvoorbeeld voor vervanging. In het geval van Apple producten is een jaar te kort, een laptop zal toch zeker wel drie jaar normaal moeten functioneren, als het al niet langer is. Dat is dus ook langer dan de Europese termijn van 2 jaar, maar dat is dus ook toegestaan, omdat dit een ruimere bescherming is.

In Nederland kan de consument met een defect Apple product bij de verkoper zelf eisen dit product bijvoorbeeld gerepareerd wordt. Uiteraard alleen als de klacht terecht is en het defect niet door schuld van de klant zelf komt. Het probleem is dat verkopers zich achter de garantie van 1 jaar verschuilen, welke Apple als fabrikant geeft (zoals ook in Italië) en daardoor de klant niet willen helpen. Dit laatste werd onderstreept door een recente uitzending van Tros Radar. Dit alles geldt ook voor de Macstores zelf, daar geldt ook dat de verkoper zelf in moet staan voor een deugdelijk product, ook al geeft Apple als merk/fabrikant maar 1 jaar garantie.

Fabrieksgarantie van 1 jaar is op zich best toegestaan, doordat de klant in Nederland al bij de verkoper terecht kan. Dit was anders als Nederland de garantietermijn van 2 jaar uit de richtlijn had overgenomen. De consument heeft dan ook geen overeenkomst met de fabrikant, maar met de verkoper en de fabrieksgarantie kan gezien worden als eventueel iets extra’s, maar is niet het enige waar de klant recht op heeft.

Dat winkels klanten niet meer willen helpen na de garantietermijn welke Apple geeft, is dan ook kwalijk. Zij zouden dit gewoon moeten doen, omdat de klant daar recht op heeft. Wat echter wel lastig is voor winkeliers, is dat zij de kosten voor het repareren/vervangen van een product, na de gestelde fabrieksgarantie, niet of nauwelijks kunnen verhalen op de fabrikant/hun leverancier zelf. De fabrikant houdt dan gewoon vast aan de fabrieksgarantie en de verkoper moet het dan zelf oplossen. Maar dat is niet iets waar de consument de dupe van mag zijn.

Mijn (helaas nu ex-) collega Veerle schreef in september al over de nieuwe Code. Om te laten zien dat e-mailmarketing zich afscheidt van spam zijn duidelijke regels gesteld, met name gericht op transparantie. Zo mag een reclamemail alleen verzonden worden als deze door de consument is aangevraagd en mag hij niet groter zijn dan 50Kb. E-mailadressen mogen aan derden worden verstrekt, mits vooraf aan de consument is duidelijk gemaakt waarvoor zijn adres gebruikt zal worden.

Een mooi punt vind ik dat er expliciet onderscheid wordt gemaakt tussen de ‘verzender’ en de ‘bestandseigenaar’. Hoe vaak komt het immers niet voor dat je mail krijgt van een onbekende partij, die je adres verkreeg van een site waar je ooit dat invulde voor iets heel anders? Volgens de Code mag dat niet: in de mail moet staan wie de eigenaar is van het bestand met je adres erin. En dit moet allemaal duidelijk worden toegelicht, waarbij een zinnetje in algemene voorwaarden of een privacystatement niet genoeg is.

De Code naleven lijkt me dus een groot goed voor iedere e-mailmarketeer. Maar om nu te zeggen, zoals De Zaak doet, dat het een nieuwe wet is, gaat me net even te snel. De RCC kan geen boetes opleggen, maar alleen aanbevelen dat bepaalde reclames niet meer mogen worden gebruikt. Sommige media halen dan zelf de reclame offline, maar bij e-mailreclame speelt dat niet echt. Bij enkele artikelen uit de Reclame Code kan de Consumentenautoriteit handhavend optreden, maar voor deze Code E-mail is dat niet van toepassing.

Uiteindelijk is en blijft dus de OPTA de enige die toeziet op het spamverbod. Hun regels zijn de enige wettelijk bindende. En hoewel de Code nergens tegen de wet ingaat, zijn er wel enkele grijze gebieden. De Code vermeldt bijvoorbeeld niets over het gebruik van mailadressen verkregen bij gratis diensten, iets waarvan de OPTA recentelijk bepaalde dat dat geen opt-in is.

Eerder schreven wij al over de veranderingen in de code voor de verspreiding van reclame per e-mail. Belangrijke punten uit de code zijn onder andere de vereisten voor het verkrijgen van toestemming voor het sturen van e-mails (van derden), maar ook de vereisten aan een zogenaamd “tell a friend” systeem. Voor de inhoudelijke behandeling verwijs ik graag terug naar de betreffende blog.

Wat betreft de andere bijzondere codes, wordt de Code Publieksreclame Geneesmiddelen ondergebracht in de Nederlandse Reclamecode, waardoor de Reclame Code Commissie ook op deze tak toezicht bevoegdheden zal krijgen.

Speciale aandacht verdient ook de Reclamecode voor Alcoholhoudende Dranken. Hierbij is het opvallend en eigenlijk ook wel goed dat er vrij specifiek op diverse digitale kanalen wordt ingegaan. Zo worden er zelfs voorwaarden gesteld aan alcoholreclame op Facebook, Twitter, maar ook aan de vormgeving van reclamebanners in e-mails. Er wordt met de tijd mee gegaan, iets dat nog wel eens vergeten wordt door de wetgever.

Ik vind met name de regels over alcoholreclame interessant, omdat er duidelijke voorwaarden gesteld over reclame voor alcoholhoudende dranken in de digitale wereld. Ik blijf het dan raar vinden dat er geen specifieke regels worden gesteld over online verkoop van drank, zoals ik in vorige blogs al aan gaf. De code is bedoeld om minderjarigen niet constant alcoholreclame voor te schotelen (uit bescherming), maar als hem geen strobreed in de weg wordt gelegd bij het daadwerkelijk kopen van alcohol, lijkt mij dat er ergens iets mis gaat in de regelgeving.

Bekijk hier alle wijzigingen en de volledige versies van de vernieuwde reclamecodes.

Werkt u nu met:

• Opt-in voor “partnermailings” zonder te noemen wie dat allemaal zijn?
• Opt-in voor nieuwsbrieven die in feite alleen maar reclame van anderen bevatten?
• Opt-in via algemene voorwaarden of privacystatement?
• Verhuur van opt-inbestanden?

Dan loopt u nu juridisch risico. Weten hoe het wel moet? Bekijk dan het onderstaande webinar!

In de FAQ staat keurig uitgelegd hoe en wanneer toestemming nodig is. Zo staat er dit lijstje:

1. de ontvanger moet via een actieve handeling toestemming geven voor het ontvangen van commerciële e-mail;
2. de ontvanger moet ook via een aparte actieve handeling toestemming geven voor het verstrekken van zijn e-mailadres aan derde partijen
3. bij de toestemmingsvraag moet in een bij- of onderschrift duidelijk gemaakt worden dat het e-mailadres gebruikt zal worden voor het toezenden van commerciële e-mail en/of derdenverstrekking,
4. alleen een bijschrift waarin staat dat de ontvanger akkoord gaat met Algemene Voorwaarden of een Privacy statement volstaat niet.

Dat is een prima vuistregel, alleen mist er één ding: de toestemming moet specifiek zijn, oftewel men moet weten wie men toestaat de commerciële mailing te sturen. Het voorbeeld verderop in de FAQ illustreert dit nog eens:

Een adverteerder met een nieuw sportdrankje, vraagt een uitgever van een sportmagazine of hij dit drankje via hun e-mailbestand onder de aandacht mag brengen. De producent van het sportdrankje krijgt de e-mailadressen dan niet fysiek in handen, maar de uitgever stuurt een dedicated e-mail aan zijn bestand waarin reclame voor de sportdrank staat.

Nergens wordt zelfs maar opgemerkt dat de uitgever wel specifieke, aparte toestemming moet hebben verkregen voor dit hergebruik van zijn bestand door deze specifieke adverteerder (en dus niet “u geeft toestemming voor reclame door derden”).

Dat lijkt geen toevallige omissie, getuige deze tweet van DDMA in reactie op mijn vraag:

Goede blog, mist 1 ding: toestemming moet per derde gegeven worden en niet “derdenverstrekking” alleen http://t.co/m2mXLB0h /cc @DDMA

@ictrecht. Dank voor het compliment. Wat betreft je opm. Dat vind OPTA, maar het staat nergens zo in de wet. Of dit zo is zal de rechter moeten bepalen. #blog #DDMA #code #email

Oeh, de wet. Laten we die er eens bij pakken. Artikel 11.7 Telecomwet (Tw) eist voorafgaande toestemming van de ontvanger. Het woord ‘toestemming’ is gedefinieerd in artikel 11.1 Tw en wel als “toestemming van een betrokkene als bedoeld in artikel 1, onder i, van de Wet bescherming persoonsgegevens”. Pakken we die wet erbij, dan zien we

elke vrije, specifieke en op informatie berustende wilsuiting waarmee de betrokkene aanvaardt dat hem betreffende persoonsgegevens worden verwerkt

Vindt de DDMA nu dat “ik geef toestemming voor uw partners om mij te mailen” “specifiek en op informatie berustend” is? Oftewel u bent afdoende geïnformeerd en u weet specifiek wat u nu gaat krijgen.

OPTA zegt hierover in dat boetebesluit:

Het is voor abonnees niet duidelijk van wie zij mailings kunnen verwachten, het wordt immers niet duidelijk wie de partners van Digital Magazines zijn. Hiermee zou een zeer brede en onbepaalde machtiging tot het verwerken van gegevens worden verkregen die volgens de wetsgeschiedenis niet als een geldige toestemming kan worden aangemerkt.

En dat slaat weer op wat in de Memorie van Toelichting bij dit wetsartikel is opgemerkt:

Een onbepaalde machtiging om persoonsgegevens te verwerken, niet gericht op bepaalde gegevens en op bepaalde vormen van verwerking, is niet toereikend. Duidelijk dient te zijn welke verwerking, van welke (soort) gegevens voor welke doeleinden zal plaatsvinden (gerichte toestemming). Tot slot moet de betrokkene zodanig zijn geïnformeerd dat hij begrijpt waarvoor hij toestemming geeft («informed consent»).

Oftewel: de ontvanger moet weten wát er gaat gebeuren en wélke (soort) mailings hij gaat krijgen. En hij moet begrijpen waar hij toestemming voor geeft. “Partnermailings” is niet begrijpelijk genoeg. Wélke partners? Wat voor mailings?

DDMA verduidelijkt in een followuptweet:

@ictrecht Nee, voor derdenverstrekking is aparte toestemming nodig. En de partners moeten of bij naam worden genoemd of bij categorie bv reisverzekering

Dat bij naam noemen is prima, maar bij categorie of het nog generiekere “onze partners” is écht te weinig. Verderop in het boetebesluit wordt bij een andere werkwijze gezegd

Bij het eerste voorbeeld van methode B geven abonnees toestemming om e-mail nieuwsbrieven van ondermeer Mail Garage en Digital Magazines te ontvangen. Als de abonnees ook daadwerkelijk nieuwsbrieven van deze partijen zouden ontvangen dan zou naar het oordeel van het college hiermee voldoende duidelijkheid zijn gegeven van welke partijen zij e-mail nieuwsbrieven mochten ontvangen.

Oftewel door de partijen te noemen en te melden dat deze partijen nieuwsbrieven sturen, is afdoende informatie gegeven wat je gaat krijgen: nieuwsbrieven van Mail Garage en Digital Magazines (en andere genoemde partijen).

Heb je een lange lijst namen, dan mag je volstaan met een hyperlink naar die lijst. Ook dat zegt OPTA expliciet:

… vervolgens een lijst met een groot aantal bedrijfsnamen, waaronder Digital Magazines en Mail Garage, werd gegeven. Het college is van oordeel dat abonnees in staat waren om te achterhalen dat zij e-mail nieuwsbrieven van Digital Magazines en Mail Garage mochten ontvangen.

Maar omdat de lijst met deelnemende bedrijfsnamen eindigde met “…en mogelijk andere derden” konden abonnees echter nooit volledig achterhalen van wie zij mailings mochten verwachten. En dát is waarom men hier de fout in ging.

De OPTA is hier zeker streng, maar gezien de wettelijke definities lijkt me dat niet meer dan terecht. Ik kan me ook werkelijk niet voorstellen dat een rechter gaat zeggen dat “toestemming voor uw partners” (zonder te noemen wie dat zijn) een afdoende toestemming is.

Het gebruik van contactgegevens voor reclame vereist voorafgaande toestemming, anders is sprake van verboden spam. Echter, het is toegestaan om klanten te benaderen met aanbiedingen voor ‘gerelateerde’ producten of diensten, zonder dat daar apart toestemming voor moet worden verkregen. Maar: wie is een klant?

De OPTA neemt een strikt standpunt in: de wet heeft het over “in het kader van verkoop”. En dan moet er dus een koop zijn geweest, oftewel de verkrijging van een fysiek product in ruil voor geld. Elke andere zakelijke transactie is geen koop en dus géén grond om de klant te mogen mailen.

Letterlijk zegt men:

Bij het aanmelden voor een nieuwsbrief, het invullen van een enquête, het meedoen aan een prijsvraag, de deelname aan een spel of het aanmaken van een gebruikersaccount is in beginsel geen sprake van contactgegevens die zijn verkregen in het kader van de verkoop van een product of dienst.

Dergelijke gegevens mogen dus niet worden gebruikt om reclame of nieuwsbrieven heen te sturen. Alleen als er een expliciete aparte opt-in is gegeven voor de nieuwsbrief, kan men deze versturen.

Dit heeft grote consequenties voor internetdienstverleners, die zelden of nooit producten verkopen. Zeker de menigte gratis sites waar je spelletjes en dergelijke kunt spelen maar wel van tijd tot tijd nieuwsbrieven of reclame krijgt, kan nu wel inpakken.

Toestemming en transparantie

Net als in de Telecommunicatiewet is ook in de nieuwe Code de hoofdregel dat organisaties alleen maar reclame via e-mail mogen sturen als de geadresseerde daarvan daarvoor:

• ofwel van te voren toestemming heeft gegeven door middel van een actieve handeling;
• ofwel het e-mailadres is verkregen in het kader van een verkoop aan de geadresseerde en wordt gebruikt voor het aanbieden van eigen soortgelijke producten of diensten en er geen gebruik is gemaakt van de geboden mogelijkheid tot verzet tegen dit gebruik.

Zulke toestemming mag niet verkregen worden in de Algemene Voorwaarden of privacy statement.

Een belangrijk uitgangspunt van de nieuwe Code is verder dat organisaties vanaf 1 januari meer transparantie moeten bieden ten aanzien van e-mailreclame. Omdat bij reclame via e-mail vaak meerdere partijen betrokken zijn, maakt de Code nu onderscheid tussen de “Adverteerder” en de “Bestandseigenaar”. De Adverteerder is degene in wiens opdracht reclame wordt verzonden, terwijl de Bestandseigenaar de partij is die zeggenschap heeft over de databank met e-mailadressen. Als de Adverteerder e-mail toestuurt aan zijn eigen klantenbestand, dan is hij naast Adverteerder dus ook Bestandseigenaar.

Uit de e-mail moet steeds blijken wie de Bestandseigenaar is en hoe hij gemakkelijk en effectief te bereiken is. Daartoe moeten in ieder geval diens naam adres en contactgegevens vermeld worden of moet daarnaar verwezen worden via een werkende link. De Bestandseigenaar moet bovendien in het “Van:”-veld duidelijk maken voor welk merk en/of bedrijfsnaam toestemming is verkregen voor het toesturen van de ongevraagde e-mails en moet een werkend e-mailadres in het “Reply To”-veld opnemen. Hiermee wordt bereikt dat de geadresseerde ook bij bijvoorbeeld hostmailings weet waar hij zich af moet melden en wie hij kan aanspreken over het gebruik van zijn e-mailadres voor commerciële doeleinden.

Verder moet de Bestandseigenaar bij het verzamelen van de e-mailadressen degene wiens e-mailadres wordt verzameld duidelijk en op eenvoudig toegankelijke wijze informeren over de volgende punten:

• dat het e-mailadres voor het toezenden van reclame zal worden gebruikt;
• de identiteit van de bestandseigena(a)r(en);
• of het e-mailadres verzamelt wordt voor eigen gebruik, dan wel (mede) voor gebruik ten behoeve van derden of verstrekking aan derden.

Uit de Code blijkt verder uitdrukkelijk dat het niet voldoende is deze informatie te verstrekken in de algemene voorwaarden of privacy statement. Bij de aanmelding moet dus duidelijk worden aangegeven waar het e-mailadres voor gebruikt gaat worden.

Belangrijk is dat de Adverteerder verantwoordelijk wordt gehouden voor de naleving van deze verplichtingen door de Bestandseigenaar. Als u dus gebruik maakt van een e-mailadressenbestand van een derde, moet u zich er van vergewissen dat de eigenaar van dat bestand zich aan de regels houdt.

De geadresseerde dient zich verder kosteloos en eenvoudig op elektronische wijze af te kunnen melden bij de Bestandseigenaar voor het gebruik van zijn e-mailadres voor reclame. Hij moet zich kunnen afmelden voor het “label” of de product of dienst waarvoor de toestemming verkregen is, zodat hij zich niet bij elke Adverteerder apart hoeft af te melden. De Adverteerder is weer verantwoordelijk om ervoor te zorgen dat de Bestandseigenaar (die de afmelding moet afhandelen) zich aan de regels houdt.

Verhouding tot de Telecommunicatiewet

De meeste regels uit de nieuwe Code gelden ook volgens de Telecommunicatiewet al. Er gelden echter ook een aantal nieuwe aangepaste en meer specifieke regels. Volgens de Code mogen (naast de hierboven al besproken regels) bijvoorbeeld bijlagen voor reclame (gezamenlijk) nu voor zowel consumenten als zakelijke ontvanger niet groter zijn dan 150 kb. Bij Tell a Friend systemen moet verder de naam van de verzender worden opgenomen in het “Van:”-veld en moet in het “Reply to:”-veld het e-mailadres van deze verzender worden opgenomen.

De toezichthouder is ook in de nieuwe Code de Reclame Code Commissie. Daarnaast blijft de OPTA natuurlijk verantwoordelijk voor het handhaven van de bepalingen die voortvloeien uit de wet.

Heeft u vragen over de nieuwe Code Reclame via E-mail of de bepalingen over spam uit de Telecommunicatiewet? Dan kunt u natuurlijk contact met ons opnemen.

De merkhouder was het bedrijf De Scheidingsplanner. Een concurrent opereerde in dezelfde branche (“Scheidingskantoor X”) en had advertenties bij Google gekocht op de termen “scheidingsplanner” en “de scheidingsplanner”, waarbij advertenties verschenen die naar haar eigen bedrijf verwezen. De Scheidingsplanner maakte bewaar. Zij had haar naam als merk (woord- en beeldmerk) gedeponeerd, en achtte hier dan ook sprake van merkinbreuk. Tevens zou Scheidingskantoor de scheidingsplanner-formule van De Scheidingsplanner hebben afgekeken.

De vraag was of de concurrent mocht adverteren op deze (merk)naam. De rechter hanteert de maatstaf die het Europese Hof een tijd geleden heeft geformuleerd. Bij Adwords is sprake van merkinbreuk

wanneer de reclame het voor de gemiddelde internetgebruiker onmogelijk of moeilijk maakt te weten of de waren of diensten waarop de advertentie betrekking heeft, afkomstig zijn van de merkhouder

Het is bijvoorbeeld toegestaan om een merknaam te gebruiken als legitieme verkoper of bij vergelijkende reclame, zolang het maar volstrekt duidelijk is dat het hier gaat om een toevallige verkoper dan wel concurrent en niet om de merkhouder of een geautoriseerd dealer.

In deze zaak begint de rechter met opmerken dat het merk van De Scheidingsplanner geldig is. Hoewel “scheidingsplanner” niet heel creatief is voor de dienst “het verzorgen van een scheiding” is het ook weer niet zó beschrijvend dat het ongeldig moet zijn als merk. Ook dat er tienduizenden hits zijn op “scheidingsplanner”, mag niet baten. Dat is geen argument dat een merk ongeldig moet zijn.

De advertenties acht de rechter onduidelijk. Deze vermelden nergens (niet in de tekst en niet in de link) dat niet verwezen wordt naar de merkhouder De Scheidingsplanner of één van haar franchisenemers maar naar Scheidingskantoor X Daardoor ontstaat onduidelijkheid over van wie de advertentie nu is.

Deze onduidelijkheid wordt versterkt doordat in de advertentie van Scheidingskantoor [X] de woorden (De) Scheidingsplanner vetgedrukt staan afgebeeld en Scheidingskantoor [X] in haar advertentie op geen enkele wijze de indruk wegneemt dat zij is gelieerd aan De Scheidingsplanner.

Het verweer dat de merkhouder eerst bij Google een klacht had moeten indienen, ging niet op. Hoewel Google een procedure heeft voor merkhouders om gebruik in Adwords door concurrenten te blokkeren, is en blijft het toegestaan om meteen naar de rechter te stappen als een concurrent dit doet.

Het kantoor moet elk gebruik van de namen en merken staken en gestaakt te houden en iedere verwijzing ernaar op hun site verwijderen. Daarbij moet er een rectificatie verschijnen. Alle Adwords-campagnes rond deze namen moeten worden gestaakt en Google moet worden gesommeerd de lopende campagnes direct onzichtbaar te maken. En als laatste mag het kantoor de advocaat van De Scheidingsplanner betalen: € 13.764,98.

De E-postbrief is een elektronische dienst om post te verzenden. Een klant kan een account aanmaken welke bij een ‘fysiek’ postkantoor wordt geverifieerd aan de hand van een identiteitsbewijs. Vanuit deze account kan de klant dan brieven versturen naar andere E-Post accounts. Als de ontvanger geen account heeft, zorgt het postbedrijf ervoor dat de brief wordt geprint en alsnog fysiek wordt verzonden naar het adres van de ontvanger.

Die Deutsche Post heeft een grootse campagne opgezet om deze nieuwe dienst te promoten. Daarbij wordt telkens de vergelijking gemaakt met een echte brief. Op zich niets mis mee, ware het niet dat zij ook stelden dat de E-Postbrief net zo bindend en vertrouwelijk is als een gewone brief. Zo zou je een E-Postbrief kunnen gebruiken om bijvoorbeeld een contract te beëindigen. Door de gecontroleerde account is het namelijk zeker dat alleen de accounteigenaar de brief heeft verstuurd. (middel te identificatie)

De rechter heeft hier een stokje voor gestoken. Deze heeft gezegd dat de E-Postbrief in beginsel niet gelijk gesteld kan worden met bijvoorbeeld een schriftelijke! aangetekende brief of een brief waarbij een echte geschreven handtekening nodig is. Hierbij wordt als voorbeeld het opzeggen van een huurcontract of een stopzetten van een abonnement voor de sportschool genoemd. Dit gelijkstellen werd echter juist wel geclaimd door het Duitse postbedrijf in diverse reclamecampagnes.

Doordat er geen gebruik wordt gemaakt van een (gekwalificeerde) digitale handtekening en de wet in sommige gevallen een geschreven handtekening vereist, mag Deutsche Post niet meer stellen dat hun dienst hetzelfde is als het versturen van een echte (ondertekende) brief. De Duitse rechter oordeelde dat deze opmerkingen misleidend zijn.

Overigens is E-Post weer iets anders als de aangetekende e-mail, maar men kan bij E-Post wel kiezen voor een ontvangstbevestiging, zo kan de afzender zien dat de post is ontvangen. Of dit vergelijkbaar is, is niet duidelijk uit de berichtgeving. Wel stelt de rechter dat in sommige gevallen een schriftelijke (aangetekende) brief niet vervangen kan worden door een elektronische als er een schriftelijkheid vereist is en oordeelt ook daar dat de vergelijking misleidend is.