Vrijwel iedere hoster die zijn voorwaarden inzond, gaf aan dat het eigenlijk wel hoog tijd was die voorwaarden eens te herzien. De redenen om het niet te doen liepen uiteen van de kosten tot gewoon er niet aan toegekomen te zijn.

De mooiste toelichting vonden wij die van Erwin Bot van ZZPstudio (“zo’n kleine hoster met een zelf ontwikkeld CMS, eigen administratief systeem én eigen algemene voorwaarden”). Hij motiveerde zijn aanmelding als volgt:

In mijn opleiding op de design academy kocht ik de eerste periode altijd de meest goedkope mesjes om papier e.d. mee te snijden. Tot ik later een keer ontdekte dat je met duurdere mesjes veel beter, fijner en preciezer kon snijden. Er zijn mesjes voor dik karton, mesjes om bochtjes te snijden enzovoort. Dingen die met het goedkope mesje nooit goed lukte. Dat principe vertel ik natuurlijk ook mijn klanten als ze bij me komen, omdat hun zelf in elkaar geknutselde website niet gevonden wordt in de zoekmachines. Maar nu wordt het tijd dat principe eens toe te passen op mijn eigen voorwaarden!

N+1 Internet Solutions viel ons op door de openhartige reactie:

Wij maken graag gebruik van jullie aanbod, aangezien wij niet bang zijn om publiekelijk op onze fouten gewezen te worden en na de fresh-up van jullie kan het toch alleen maar beter worden voor onze klanten.

En Hostingbedrijf Greenhost meldde ons haar klanten “niet nodeloos lastig te willen vallen” met “inhoudsloos juridisch jargon”. Daarom verwelkomden ze onze uitnodiging voor een openbare review:

Greenhost maakt er een punt van om het begrip MVO toe te passen op zoveel mogelijk aspecten van de bedrijfsvoering. Duurzaamheid is één kant van MVO, maar privacy-bescherming, online veiligheid en duidelijke SLA’s vallen ook onder een goed ondernemerschap. Zodoende horen we het graag als onze Algemene Voorwaarden een onvoldoende halen op de schaal van Engelfriet.

Goed, het wordt nu tijd om in de voorwaarden te duiken en te zien wat we gaan ontdekken.

De komende weken publiceren wij hier onze bevindingen. Dit gebeurt artikels- of onderwerpsgewijs: wat is belangrijk bij bijvoorbeeld je aansprakelijkheid beperken, hoe doen deze hosters dat en hoe zou dat beter kunnen. We zijn erg benieuwd wat we gaan tegenkomen!

Herkent u zich in deze situatie? En was één van uw goede voornemens om dit nu eens aan te laten passen, maar hikt u aan tegen de prijs? Dan wil ICTRecht graag een deal met u maken.

Als u een hostingbedrijf bent en u werkt met zelfgemaakte voorwaarden, dan bieden wij u aan om deze te vervangen door door ons op maat gemaakte gratis nieuwe voorwaarden. Wel analyseren we dan eerst uw huidige voorwaarden op de goede en de slechte punten, en wel hier in het openbaar op deze blog. Ja, met uw naam erbij. Met deze analyse laten we zien wat de bekende valkuilen zijn, hoe abuse-artikelen of gedefinieerde termen er wel of niet uit moeten zien en wanneer een verwijzing naar RFC 1855 nuttig is.

Wie zich geroepen voelt: mail naar info@ictrecht.nl met een kopie van de voorwaarden én een motivatie. De drie partijen met de creatiefste motivaties (en of gekste clausules) worden op deze blog gerecenseerd. Daarnaast maken we per e-mail nieuwe voorwaarden.

Even voor de duidelijkheid, Ziggo en XS4ALL zijn beide internet service providers (ISP), Ziggo is zelfs de grootste ISP van breedband internet in Nederland. Stichting Brein, belangenbehartiger van (auteurs)rechthebbenden heeft gevorderd dat Ziggo en XS4ALL inbreukmakende diensten, in dit geval, The Pirate Bay gaan blokkeren voor haar abonnees. The Pirate Bay is, volgens het vonnis, “op dit moment ‘s werelds grootste index en een van de best bezochte websites”. De discussie over de illegaliteit van The Pirate Bay hoeft niet meer gevoerd te worden, de website is immers verscheidene keren veroordeeld. De vraag is of er van de ISP’s verwacht mag worden dat ze op gaan treden als ‘politieagent’.

Het downloaden van film- en muziekbestanden uit evident illegale bron is naar Nederlands recht toegestaan, het uploaden echter niet. Het up- en downloaden van games en andere software zonder toestemming van de rechthebbenden is, ook in Nederland, verboden. Toegang tot internet wordt door een beperkt aantal tussenpersonen gefaciliteerd. Ik schreef al eerder dat in deze hoek een oplossing gezocht moet kunnen worden om de inbreuken op het auteursrecht aan te pakken. De inbreukmakers zelf aanpakken werkt niet voldoende (The Pirate Bay is hier een voorbeeld van) en de individuele gebruikers aanpakken is vanuit privacy oogpunt niet wenselijk.

Interessant is de vraag of een blokkade wel effectief is. The Pirate Bay zelf en verschillende Tweets boden direct na het vonnis al oplossingen om een blokkade te omzeilen. De rechtbank twijfelde hier niet aan, maar noemde de blokkades een ‘extra barrière’. Naar mijn mening een redelijk argument. Het is duidelijk dat een blokkade de auteursrechtinbreuken niet volledig kan stoppen. Maar een blokkade is een goede stap in de richting om rechten te handhaven in de virtuele wereld, mits deze blokkade voldoende kan worden gereguleerd. Zelf ben ik geen voorstander van vergelijkingen maken met de ‘fysieke’ wereld, internet is een mooie ‘nieuwe’ wereld. Het interessante en uitdagende aan het internet is juist dat er ‘out of the box’ gedacht moet worden om bestaande wetgeving toe te passen op internet.

Ik ben benieuwd naar het aangekondigde hoger beroep. De vraag is of de ISP’s de onderzoeken waarop het vonnis mede is gebaseerd kunnen weerleggen. Tot nu toe hebben ze dat onvoldoende gedaan. De interpretaties van de rechtbank betreffende het percentage Ziggo en XS4ALL abonnees die gebruik maken van illegaal materiaal doet mijn wenkbrauwen fronsen. Dit is, net als de te weerleggen onderzoeken, voer voor hoger beroep.

Of de blokkade een goede oplossing is durf ik niet meteen te stellen, dat moet uit de praktijk blijken. Een extra barrière creëren houdt allicht een aantal gebruikers tegen. Het online handhaven van rechten enerzijds en de vrijheid op internet anderzijds blijven voor discussies zorgen. Internet is een fantastische inspiratiebron maar wanneer de vrijheid en inspiratie in botsing komen met andere rechten dient hier zorgvuldig en voorzichtig naar een oplossing gezocht te worden.

Noem me een moraalridder, maar het feit dat het kinderlijk eenvoudig en toegestaan is om een film gratis te downloaden terwijl deze nog in volle glorie in de bioscoop draait vind ik vreemd. De argumenten om dit toe te staan zijn niet meer van deze tijd. Door dit downloaden van films toe te staan en onder artikel 16c van de Auteurswet te scharen zouden rechthebbenden nog enige vorm van vergoeding ontvangen door middel van de thuiskopieheffing op, onder andere, blanco DVD’s. De exacte cijfers ken ik niet, maar ik kan me voorstellen dat (HD) films in steeds grotere mate op externe harde schijven van 2 TB opgeslagen worden in plaats van de, relatief kleine, blanco DVD’s en dat daarmee de verkoop van blanco DVD’s en dus de compensatie voor rechthebbenden achteruit gaat.

Het tweede argument wat tot ons ‘ruimhartig’ thuiskopieregime heeft geleid gaat in het geval van films ook bijna niet op. Het downloaden van films, ook die uit evident illegale bron, is toegestaan omdat het voor de consument moeilijk is in te schatten of een bron evident illegaal is. Het lijkt mij vrij duidelijk dat een bron illegaal is wanneer een film hier gratis te vinden is terwijl de film nog in de bioscoop te zien is. Natuurlijk zijn er grensgevallen te bedenken maar die paar grensgevallen zijn naar mijn mening niet genoeg om het downloaden van alle films dan maar toe te staan.
De vermeende illegaliteit van te downloaden muziekbestanden is al moeilijker vast te stellen en dit probleem is daarom ook moeilijker op te lossen.

De gulden middenweg, waar we een vrij internet hebben zonder inbreuk te maken op intellectuele eigendomsrechten klinkt als een utopie. Maar dat is geen reden om te stoppen met zoeken!
Mijn kleine beetje teleurstelling bij het lezen van het bovengenoemde vonnis werd ook wel veroorzaakt door het feit dat er toch een oplossing gezocht moet gaan worden in de hoek van de providers, zonder toegang kan het internet immers ook niet misbruikt worden. Maar dan pleit ik wel voor een voor alle partijen reële oplossing.

Ik ben benieuwd wat er woensdag in de Tweede Kamer over het downloadverbod en de thuiskopieheffingen besproken gaat worden, maar ik verwacht niet dat er al een Utopia gecreëerd gaat worden.

Bij ISPam.nl beantwoordden wij in meer detail alle vragen en zorgen over de Wet Van Dam voor hostingpartijen in een vierdelige serie:

1. Deel 1: wanneer moet je als hoster rekening houden met deze nieuwe wet?
2. Deel 2: hoe om te gaan met tussentijdse opzegging na verlenging?
3. Deel 3: wat zet je in je algemene voorwaarden?
4. Deel 4: wat te doen met domeinnamen?

Als u uw algemene voorwaarden wilt afstemmen op de Wet Van Dam, gebruik dan onze VanDamGenerator.nl om snel en voor slechts 45 euro de juiste wettelijk correcte clausules te genereren.

Een domeinnaam valt, net als alle andere producten en dienstverlening, onder de Wet Van Dam. Wordt een contract voor het actief houden van een domeinnaam dus stilzwijgend verlengd, dan kan de consument na deze verlenging op elk moment met maximaal een maand opzegtermijn besluiten dat hij de domeinnaam niet meer wil.

Nu is dat op zich geen probleem – een domeinnaam afkoppelen is zo gebeurd – maar de consument heeft dan wel recht op restitutie van het te veel betaalde. Als hij voor een jaar domeinnaamregistratie vooruit heeft betaald, en hij zegt na vier maanden op, dan moet hij 8/12e van het domeinregistratiebedrag terugkrijgen. En voor de hoster is dat vaak lastig, want hij moet de domeinnamen per jaar inkopen en hij krijgt géén restitutie van 8/12e van zijn domeinregistratiepartij.

Registries
Het is nog niet duidelijk hoe registries hiermee om zullen gaan. Van internationale registries hoef je weinig te verwachten: de Wet Van Dam is specifiek Nederlands en daar gaan GoDaddy, Tucows of Network Solutions echt geen rekening mee houden. De SIDN zal als Nederlandse partij wél met een regeling moeten komen – ook hún contracten met consumenten worden hierdoor getroffen immers. Het is helaas nog niet duidelijk wat de SIDN precies gaat doen.

Er zijn verschillende opties denkbaar:

- Factureer domeinnamen vooraf en betaal het restant terug bij tussentijdse opzegging. Dit geeft de nodige overhead maar het is wel het meest overzichtelijk.
- Factureer domeinnamen achteraf. Dit geeft de minste overhead, omdat je hoe dan ook maar één factuur hoeft te sturen voor de domeinnaam en nooit hoeft te restitueren. Het verschil tussen de prijs aan de consument en de prijs aan je eigen leverancier zul je zelf moeten dragen.
- Factureer domeinnamen per maand, gebaseerd op 1/12e van je oude prijs. Zo betaalt de consument nooit te veel en hoef je niets te verrekenen of terug te betalen achteraf.
-Verleng domeinnamen alleen expliciet. Oftewel, meld de klant tijdig voor afloop van de registratieperiode dat zijn domeinnaam gaat vervallen en vraag hem expliciet een vakje aan te vinken of andere instructie te geven om te verlengen. Bij zo’n expliciete verlenging geldt de Wet Van Dam niet en mag je dus per jaar verlengen, zonder tussentijdse opzegmogelijkheid. Wie niet verlengt, is zijn domeinnaam kwijt. Maar via de quarantaineperiode kan een consument zich nog bedenken.

Creatieve oplossing
Ook wel geopperd wordt het idee om de kosten van domeinnamen anders te noemen. Zo zou je het jaarbedrag nu als ‘administratiekosten’ of ‘setup fee’ kunnen presenteren. Je krijgt dan een domeinnaam zonder maandkosten maar je moet elk jaar één keer een bedrag betalen om de DNS geconfigureerd te krijgen. Deze creatieve optie gaat niet in tegen de letter van de wet, maar het risico dat een rechter dit toch een truc vindt en ongeldig verklaart, is niet uit te sluiten.

Dit is het vierde en laatste artikel uit de serie van ICTRecht over de Wet Van Dam. Lees ook de eerdere artikelen over dit onderwerp. Het eerste artikel is hier te lezen, het tweede hier en het derde hier.

Gerelateerde artikelen:

• Vraag het Mr. Ras: over de Wet Van Dam en contractverlenging (2/4)
• Vraag het Mr. Ras: stilzwijgende contractverlenging bij hosters (1/4)
• Vraag het Mr. Ras: wat zet je in je algemene voorwaarden met de Wet Van Dam? (3/4)

De algemene voorwaarden bepalen hoe een contract wordt aangegaan, voor hoe lang en hoe men er weer van afkomt. Deze voorwaarden zullen dus moeten worden aangepast op de Wet Van Dam. Voorwaarden die in strijd zijn met de wet, zijn ‘vernietigbaar’ oftewel ongeldig als je bij de rechter staat. Praktisch gezien betekent dit dat de consument na de eerste verlenging elke dag mag opzeggen, zonder opzegtermijn. Want hij heeft wettelijk het recht van opzeggen, en als je opzegtermijn niet netjes maximaal een maand is dan gaat deze wettelijk naar nul.

Vijf punten
Concreet moeten de algemene voorwaarden dus vermelden:

- De initiële duur van het contract – maximaal een jaar
- Het feit dat stilzwijgend wordt verlengd
- De opzegtermijn – maximaal een maand (de dag met hetzelfde nummer in de volgende maand)
- De manier van opzeggen – hetzelfde kanaal als waarlangs het contract gesloten is, plus optionele andere kanalen zoals schriftelijk of telefonisch
- De wijze van afhandeling van opzegging – denk aan restitutie of het wissen of kunnen opvragen van data

Zoals vorige keer gemeld, moet je eventueel te veel betaalde bedragen restitueren aan de consument. Wie met facturatie achteraf werkt, heeft dit probleem natuurlijk niet. Bij een klein bedrag (bijvoorbeeld vanwege een opzegging één dag na de laatste factuur) zou je kunnen kiezen voor kwijtschelding. De kosten voor de factuur zijn dan waarschijnlijk hoger dan het factuurbedrag zelf.

Een laatste punt van aandacht is nog dat de consumentenregels niet ook voor bedrijven moeten gaan gelden, als je dat niet wilt natuurlijk. De voorwaarden zullen dus onderscheid moeten maken tussen consumentklanten en overige klanten.

Informeren
Wie zijn algemene voorwaarden wil aanpassen op de Wet Van Dam, kan gebruik maken van onze speciale voorwaardengenerator. Na wijziging moet je je klanten wel informeren over de wijziging. Dit gaat op dezelfde manier als normaal, dus als het goed is staat dat in je voorwaarden. (Zo niet, dan heb je een probleem want formeel mág je je voorwaarden dan niet wijzigen.) Omdat het gaat om een aanpassing van uw voorwaarden op grond van de wet ten gunste van de consument, en omdat u de ‘wezenlijke prestatie’ niet verandert, hoeft u de consument geen mogelijkheid te bieden om het contract op te zeggen.

Natuurlijk mag je, nu je toch bezig bent, ook andere aanpassingen doorvoeren. Maar dan geldt wél de regel dat de consument de mogelijkheid moet krijgen om het contract op te zeggen wanneer de aanpassingen nadelig zijn voor hem.

In het vervolgartikel bespreken meer specifieke aspecten van de Wet Van Dam voor hostingbedrijven. En natuurlijk beantwoorden we graag jullie vragen hieronder! 

Dit is het derde artikel uit de serie van ICTRecht over de Wet Van Dam. Het eerste artikel is hier te lezen, het tweede hier.

Gerelateerde artikelen:

• Vraag het Mr. Ras: stilzwijgende contractverlenging bij hosters (1/4)
• Vraag het Mr. Ras: over de Wet Van Dam en contractverlenging (2/4)
• Algemene voorwaarden van toepassing?

De Wet Van Dam verandert op zich niets aan de maximale duur van contracten, alleen aan de opzegtermijn. Volgens de wet mogen contracten maximaal voor één jaar worden aangegaan (en verlengd). Een contractsduur tot twee jaar is alleen toegestaan als de consument daarvoor een significant loyaliteitsvoordeel ontvangt, zoals een flinke korting ten opzichte van een jaarcontract of het gratis gebruik van een mobiele telefoon. Voor hostingcontracten is zo’n voordeel moeilijk denkbaar. Wat is het equivalent van een gratis iPhone bij een contract van twee jaar?

Na de eerste stilzwijgende verlenging mag de consument op grond van de Wet Van Dam op elk moment opzeggen, met een opzegtermijn van een maand. Dit geldt ook als de verlenging formeel met meer dan een maand is. Men kan dus consumenten een verlenging van een jaar opleggen, maar die mag tóch elke maand worden opgezegd.

Terugbetalen
Omdat het toegestaan is om een contract met een kwartaal of zelfs een jaar te verlengen, mag het bedrijf ook met een kwartaal of jaar ineens factureren. Dit kan alleen een probleem opleveren als de consument tussentijds opzegt. Het contract eindigt dan op dat moment, ongeacht welke contractstermijn het bedrijf hanteert. Het bedrijf zal het te veel betaalde moeten terugbetalen. Stel dat een hostingbedrijf per jaar verlengt en vooraf factureert, en dat een consument na twee maanden opzegt, dan zal het bedrijf 10/12e moeten terugbetalen van het factuurbedrag.

Een hoster kan ook achteraf factureren (zoals vaak gebeurt bij dataverkeer). Daar zou er geen probleem moeten ontstaan. Na afloop stuur je gewoon een laatste factuur voor de periode tussen de vorige factuur en de datum van opzegging.

Deze regels gelden echter niet wanneer de verlenging expliciet wordt geaccordeerd door de consument. Je kunt klanten voor afloop van de eerste contractstermijn dus een nieuw contract aanbieden. Als dat nieuwe contract actief door de klant wordt aanvaard, is een verlengingstermijn van een jaar toegestaan. De klant moet dus zelf vóóor de ingangsdatum melden het nieuwe contract te willen, bijvoorbeeld door te reageren per mail of telefoon of een vinkje te zetten op uw website. Uit het betalen van een factuur mag je niet afleiden dat de klant actief aanvaard heeft.

De wet geldt
Een bedrijf kan tegenover consumenten de Wet Van Dam overigens niet uitsluiten of buiten toepassing verklaren. De wet geldt altijd, ongeacht wat er in algemene voorwaarden staat en ook ongeacht wat consument en bedrijf hebben afgesproken. Een consument kán dus niet akkoord gaan met een opzegtermijn van meer dan een maand bij stilzwijgende verlenging.

In de vervolgartikelen bespreken meer specifieke aspecten van de Wet Van Dam voor hostingbedrijven. En natuurlijk beantwoorden we graag jullie vragen hieronder! 

Dit is het tweede artikel uit de serie van ICTRecht over de Wet Van Dam. Het eerste artikel is hier te lezen.

Gerelateerde artikelen:

• Vraag het Mr. Ras: stilzwijgende contractverlenging bij hosters (1/4)
• Vraag het Mr. Ras: wat zet je in je algemene voorwaarden met de Wet Van Dam? (3/4)
• Vraag het Mr. Ras: wat te doen met domeinnamen met de Wet Van Dam? (4/4)

De Wet Van Dam geldt voor alle contracten die met consumenten worden gesloten. De Wet Van Dam geldt dus ook voor hosting van websites en voor registratie van domeinnamen. Natuurlijk moet de klant wel een consument zijn. Een consument is een particuliere persoon die niet beroeps- of bedrijfsmatig contracten sluit. Bedrijven vallen hier niet onder en zijn dus gebonden aan de gewone regels uit de algemene voorwaarden van de leverancier. Wie aan consumenten én bedrijven levert, moet dus twee regels hebben: één conform de Wet Van Dam voor consumenten, en een naar eigen keus voor bedrijven.

Internetbedrijf Netvlies schreef in haar blog van mei dit jaar dat de Wet Van Dam niet geldt ‘voor abonnementen waarbij de leverancier al dermate gebonden is aan inkoop, dat het onredelijk is om deze regeling te hanteren’. Wij hebben geen idee waar dit vandaan komt, maar dit staat niet in de wet en is ook niet gebaseerd op enige rechtspraak (jurisprudentie). Volgens ons is deze mededeling echt onjuist.

Opzegtermijn
Een hostingbedrijf moet op twee punten rekening houden met de Wet Van Dam:

- Na de eerste stilzwijgende verlenging moet de consument op elk moment kunnen opzeggen, met maximaal een maand opzegtermijn. En een maand wil hier zeggen de dag met hetzelfde nummer in de volgende maand. Zegt de consument op op 15 januari, dan heeft dat effect op 15 februari. Niet op 1 maart, wat een kalendermaand na 15 januari is.

- De consument mag onder de Wet Van Dam te allen tijde opzeggen via hetzelfde kanaal als waarlangs hij het hostingcontract is aangegaan. Als men dus telefonisch of via een website een abonnement afsloot, moet men dit ook langs die weg kunnen aangaan. Een bedrijf mag niet eisen dat men schriftelijk opzegt, en weigeren de opzegging te accepteren als men toch de telefoon of de website gebruikt.

Wordt dit niet correct in de voorwaarden gezet, dan geldt er geen opzegtermijn. De consument mag dan op elk moment opzeggen en is een dag later van het contract af. Ook kan (in theorie) de Consumentenautoriteit een boete opleggen.

Bestaande contracten
De wet treedt ook voor bestaande contracten in werking per 1 december 2011. Er is geen overgangsregeling voor bestaande contracten. De invoering was in 2010 en bevatte een wachttijd van 13 maanden zodat bedrijven deze periode hadden om hun voorwaarden aan te passen. Na deze periode is de wet meteen van kracht. Wie dus als consument nu al in een stilzwijgend verlengd contract zit, mag per 1 december een opzegging mededelen en die treedt dan per 1 januari 2012 in werking.

In vervolgartikelen bespreken we specifieke aspecten van de Wet Van Dam voor hostingbedrijven. En natuurlijk beantwoorden we graag jullie vragen hieronder!

Gerelateerde artikelen:

• Vraag het Mr. Ras: over de Wet Van Dam en contractverlenging (2/4)
• Vraag het Mr. Ras: wat zet je in je algemene voorwaarden met de Wet Van Dam? (3/4)
• Vraag het Mr. Ras: wat te doen met domeinnamen met de Wet Van Dam? (4/4)

Uit de aanklacht van het bedrijf blijkt dat Astrolabe ooit het auteursrecht heeft aangekocht op iets dat de ACS International Atlas heet. Deze biedt een referentie van lengte- en breedtegraden en tijdzone op het niveau van individuele steden, inclusief historische gegevens (tijdzones willen nog wel eens wijzigen). Men is -blijkens hun eigen site- erg fel op ongewenst gebruik van deze database. Het verbaast dan ook niet dat men Olson heeft aangesproken.

Maar zit er wel auteursrecht op die database?

Auteursrecht geldt alleen voor originele, creatieve creaties. Een verzameling kan in theorie daaraan voldoen, als het verzamelcriterium origineel en creatief is. Een lijst van de honderd mooiste woorden is bijvoorbeeld beschermd, die lijst mag niet worden overgenomen. Een lijst met alle woorden is daarentegen niet beschermd, want zo’n lijst is niet met enige creativiteit tot stand gekomen. In het arrest Van Dale/Romme werd dat met zo veel woorden gesteld.

Ook in de VS is over dit onderwerp geprocedeerd. Het standaardarrest heet daar Feist v. Rural Telephone. Het ging daar inderdaad over telefoonboeken, beter gezegd adreslijsten van bedrijven. Feist had elf lijsten van Rural Telephone gecompileerd in haar eigen adreslijst. Dat mocht, oordeelde de Supreme Court: die adreslijsten zijn helemaal niet beschermd, want “there is nothing remotely creative about arranging names alphabetically in a white pages directory.”

Een database met tijdzones lijkt me net zo goed een puur feitelijke verzameling. De tijd is wat ‘ie is (of was), en hoe is het creatief om dat dan op een rijtje te zetten?

Annotaties bij tijdzones (zoals anekdotes, verwijzingen of zelfverzonnen aanduidingen) zijn natuurlijk wel creatief. Die mag je dan niet overnemen, zoals bij ons bleek in de Wetten.nu zaak, waarin de gedaagde een wetten-CD had overgenomen maar daarbij precies de kopjes en annotaties had weggelaten die de enige auteursrechtelijke elementen in die wettenverzameling bleken te zijn.

Voor zover ik kan nagaan, zijn alleen de feitelijke gegevens over tijdzones overgenomen, en geen annotaties of kopjes. De aanklacht zwijgt ook op dit – toch vrij essentiële – punt, en houdt het bij dat er ongeautoriseerde overnames zijn geweest. Een vervelende maar typisch Amerikaanse manier van werken: je hoeft daar bij de eerste aanklacht niet in detail uit te spellen waar je claim op gebaseerd is.

Nu ICANN de database heeft overgenomen, is het nog maar de vraag of de rechtszaak doorgang zal vinden. ICANN heeft iets meer geld dan meneer Olson om er een slimme advocaat op te zetten.