Wanneer een ZZP’er namelijk een zogenaamde ‘dienst van de informatiemaatschappij’ verleent moet hij op grond van de wet (artikel 3:15d lid 1 sub a BW) zijn identiteit en adres van vestiging permanent op de website – zijn eigen website – vermelden. Zo’n  dienst van de informatiemaatschappij verleen je als ZZP’er al snel. Bijvoorbeeld wanneer je een website hebt om je dienstverlening aan te prijzen, een weblog met advertenties hebt, online producten verkoopt of een platform aanbiedt waarop vraag en aanbod bij elkaar worden gebracht.

Dit betekent dus dat, ook al zijn de adresgegevens afgeschermd in het register van de KvK, de ZZP’er ze gewoon openbaar, voor iedereen toegankelijk op zijn website moet zetten! Dus feitelijk schiet je als ZZP’er weinig op met de maatregel van de KvK.

Om helemaal afgeschermd de buitenwereld tegemoet te kunnen treden (de vraag is of dat wel wenselijk is) moeten de ZZP’ers naar mijn idee harder gaan lobbyen, niet alleen bij de KvK maar vooral bij onze wetgever.

Aanleiding
Lange tijd heeft er onduidelijkheid bestaan over de juridische kwalificatie van virtuele objecten. Een zaak die een stuk van deze onduidelijkheid heeft weggenomen is de RuneScape-zaak. In RuneScape, een Massively Multiplayer Online Role Playing Game, is het mogelijk om virtuele objecten te verdienen. Een jongen van 13 jaar die dergelijke objecten had gewonnen, werd door twee jongens (14 en 15 jaar) meegelokt en gedwongen om de inloggegevens van zijn RuneScape-account af te staan. Na te zijn geschopt en geslagen en uiteindelijk onder bedreiging van een mes gaf het slachtoffer zijn gegevens. Na aanmelding op het account van het slachtoffer werden de virtuele objecten gedropt in de virtuele spelomgeving. Vervolgens werd het virtuele amulet en masker overgezet naar het Runescape-account van de verdachte. De vraag die in deze zaak speelde luidt: zijn virtuele objecten wel vatbaar voor diefstal?

Diefstal
De definitie van diefstal staat omschreven in artikel 310 Sr en luidt: “Hij die enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort wegneemt, met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, wordt, als schuldig aan diefstal, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste vier jaren of geldboete van de vierde categorie.”

De discussie ging in deze zaak voornamelijk over de vraag of een virtueel object wel valt te kwalificeren als een ‘goed’ in de zin van bovenstaand artikel. Om te bepalen of een virtueel object gekwalificeerd kan worden als een ‘goed’ in de zin van artikel 310 Sr noemt de rechter een aantal criteria:

1) Het goed dient voor de bezitter ervan waarde (hoeft niet in geld uitgedrukt te kunnen worden) te hebben.
2) Het goed hoeft niet ‘stoffelijk’ te zijn, eerder is al eens uitgemaakt in de rechtspraak dat bijvoorbeeld het niet-stoffelijke elektriciteit als goed wordt aangemerkt.
3) Het goed dient overdraagbaar te zijn, oftewel de een verkrijgt de feitelijke macht terwijl de ander de feitelijke macht over het virtuele object verliest.

Het Hof oordeelde dat de betreffende virtuele objecten aan bovenstaande criteria voldoen en de daders werden dan ook schuldig bevonden aan diefstal met geweld.

Hoge Raad
Gister ging de Hoge Raad mee in het oordeel en de hierboven genoemde criteria van het Hof. Tevens stelt onze hoogste gerechtelijke instantie dat ‘’de enkele omstandigheid dat een object ook eigenschappen heeft van ‘gegevens’ in de zin van art. 80quinquies Sr brengt niet mee dat dit object reeds daarom niet meer als goed in de zin van art. 310 Sr kan worden aangemerkt.’’ De klacht dat geen sprake is van een goed omdat het virtuele amulet en masker uit “bits en bytes” bestaan, wordt dan ook door de Hoge Raad verworpen.

Toch een fijne gedachte voor mensen die enige waarde hechten aan virtuele goederen of daarin handelen. En dat de handel in virtuele goederen booming business is, blijkt wel uit het volgende. Enkele weken geleden viel te lezen dat een Chinese man op een veiling ruim 12.000 euro heeft betaald voor een virtueel zwaard. Niet alleen het enorme bedrag voor een virtueel object, maar ook het feit dat de bovenstaande game nog moet uitkomen, maakt dit een opvallende transactie.

Uit een enquete die de Commissie hield, was gebleken dat Europese burgers het gevoel hebben dat ze geen controle hebben over de persoonsgegevens die ze achterlaten op fora van Google, of via Twitter of Facebook.

De Commissaris van Grondrechten, Viviane Reding, dat websites de meest privacyvriendelijke instellingen gebruiken en bezoekers op duidelijke manier toestemming vragen voor de opslag en verwerking van persoonsgegevens. De surfers moeten ook makkelijker toegang krijgen tot gegevens en die makkelijker kunnen overdragen naar andere dienstverleners. De Commissie wil bovendien dat ernstige gegevenslekken binnen 24 uur overgemaakt worden aan de nationale toezichthouder.

In eerdere berichten blogde ik ook al over de moeilijkheid om via gerechtelijke procedures af te dwingen dat berichten, foto`s of lasterlijke teksten verwijderd worden.

Radio 6 belde ons gisteren ook om te horen wat wij vinden over het Europees voorstel. Hier kan je horen wat ik erover te zeggen hadden in Mijkes middag.

Bij het juridisch abonnement kunt u ICTRecht regelmatig juridisch advies vragen over elk onderwerp dat raakt aan ICT of internetrecht. Ook krijgt u korting op juridische documenten die u ICTRecht laat opstellen.

Standaard abonnement

Bij het juridisch abonnement zijn inbegrepen:

• Toegang tot de ICTRecht juridische helpdesk per e-mail en telefoon;
• 12 adviezen over notice en takedown per jaar;
• Recht op het laten uitvoeren van twee second opinions per jaar op contracten en algemene voorwaarden (tot maximaal 8 pagina´s per second opinion);
• 15% korting op alle opdrachten tot opstellen van contracten en leveringsvoorwaarden.

De kosten voor het abonnement bedragen 145 euro per maand, plus 25 euro per werknemer die in uw bedrijf werkzaam is. (De directeur-eigenaar telt niet als werknemer; ZZP’ers betalen dus 145 euro).

Maatwerkabonnement

Indien uw bedrijf meer dan 8 werknemers telt, verzoeken wij u contact op te nemen voor een vrijblijvende offerte voor een maatwerk abonnement.

Donderdagochtend 19 januari 2012 pakte ik de trein van 9:18 naar Amsterdam. Mijn ticket was wederom een pdf op mijn telefoon. Dat was niet om mijn punt van vorige week expres op de spits te drijven, want mijn printer doet het echt niet. Ik kon mij daarbij niet voorstellen dat ik weer zo’n onredelijke controleur zou krijgen; de meeste controleurs zijn immers toch nette, redelijke en klantvriendelijke mensen?

Maar kennelijk is er ook een substantieel aantal conducteurs die er plezier in scheppen om betalende passagiers lastig te vallen en zelfs de trein uit te zetten op grond van een onredelijke algemene voorwaarde. En helaas blijkt ook maar weer dat er ook politieagenten zijn die niet correct omgaan met de autoriteit en verantwoordelijkheid die hun krachtens de wet is toebedeeld.

Disclaimer: de citaten in dit bericht zijn niet helemaal letterlijk. Dit zowel ten behoeve van de leesbaarheid van deze blog als ten gevolge van het feit dat ik helaas niet in staat ben om ruim een half uur aan gesprekken exact woord voor woord te onthouden en reproduceren. Ik probeer met de citaten wel eerlijk en zo goed mogelijk de strekking weer te geven van wat er is gezegd.

Hoewel ik hoop dat mij niet nogmaals iets dergelijks overkomt, bedacht ik mij dat het verstandig kan zijn om voortaan in een dergelijke situatie het gesprek op te nemen, wat natuurlijk ook heel makkelijk is met een smartphone. Voordat iedereen die onredelijk behandeld wordt of dat denkt te worden alles opneemt en met dat materiaal een online schandcampagne begint, let wel op de grenzen aan het geoorloofd gebruik van het opgenomen materiaal. Nu dit voor mijzelf ook relevant is, zal ik proberen daar in de nabije toekomst ook een blogje over te schrijven. Maar nu zal ik eerst dit bizarre verhaal verder vertellen.

Het bizarre verhaal

We naderden Antwerpen. Er liepen twee conducteurs de passagiers langs. Mijn ticket had ik op mijn telefoon al klaar, ingezoomd op de barcode, zodat deze heel eenvoudig te scannen zou zijn. Toen ik mijn telefoon toonde aan de conducteur die bij mij langs kwam, een gezette man met grijs kort haar (“Conducteur 1)”, zei deze tegen mij: “U moet een geprint ticket hebben”.

Ik: “Ik heb mijn ticket niet kunnen printen. U kunt mijn scherm zo ook heel goed scannen, dat hebben meerdere controleurs voor u ook op die manier gedaan en elke keer was het ticket prima te valideren.”

Conducteur 1: “Dat maakt mij niet uit, u moet het hebben uitgeprint, staat in de voorwaarden.”

Ik: “Ik vernietig bij deze de voorwaarden omdat die onredelijk zijn. De voorwaarde is nu niet meer geldig. Ik heb rechten gestudeerd, dus ik weet dat dit zo werkt. Wilt u nu mijn ticket scannen?”

Conducteur 1: “Als u advocaat bent, moet u juist weten wat de voorwaarden zijn. En dan verdient u ook genoeg geld om een printer te kopen.”

Ik: “Ik ben jurist en geen advocaat, maar dat terzijde. Deze voorwaarde is onredelijk en is niet van toepassing. Ik wil daarnaast graag uw naam zodat ik een klacht kan indienen over uw gedrag.”

Conducteur 1: “U kunt uw klacht buiten de trein indienen. U moet de trein uit in het volgende station.

Ik: “Dat kunt u niet menen. Ik mis dan mijn afspraak, terwijl ik gewoon heb betaald voor een ticket. Dat kunt u heel makkelijk verifiëren. U kunt immers heel eenvoudig mijn ticket op mijn telefoon scannen.”

Conducteur 1: “Ik hoef alleen de regels uit te voeren, dat ticket is niet geldig, het staat in de voorwaarden.”

Ik (vol ongeloof): “Haalt u hier nu voldoening uit? Op deze manier uw werk te doen? Klanten die gewoon hebben betaald uit de trein zetten en afblaffen op grond van regels zijn regels?”

Conducteur 1: “ja.”

Conducteur 2 (vrouw met donker haar en petje behorend bij het uniform): “volgens mij heeft u hier plezier in, u zit hier nu te lachen.”

[Uit ongeloof had ik waarschijnlijk een grimas op mijn gezicht die verward zou kunnen worden met een lach]

Ik: “Ik vind het vervelend dit te moeten zeggen, en een misschien een zwaktebod van mijzelf, maar dit doet mij toch erg denken aan gedrag van nazi’s in de Tweede Wereldoorlog. Niet zelf willen nadenken en klakkeloos onredelijke bevelen uitvoeren, en daar nog in zekere zin plezier in hebben ook, maar zich wel verschuilen achter “ik voer alleen de regels uit”. U kunt gewoon mijn telefoon scannen zodat u kunt zien dat ik heb betaald. Ik wil graag uw volledige namen, zodat ik een klacht in kan dienen tegen u.”

Conducteurs: “die krijgt u niet.”

“Wat zwak dat u mij uw namen niet durft te geven. Ik moet mij bij u legitimeren, maar andersom heb ik niets om u persoonlijk verantwoordelijk te houden voor uw gedrag?” Bent u daar soms bang voor?

Conducteurs: “Wij hebben u helemaal niet gevraagd u te legitimeren. En wij zijn helemaal niet bang, wij dienen ook een klacht in over u. U kunt het treinnummer aanhalen, dan is ook duidelijk wie wij zijn. Het treinnummer is 9213” [merk op dat de conducteurs mijn legitimatie niet hebben gevraagd, ook al was dat volgens de voorwaarden ook verplicht bij een home print ticket. Hier stond ik zelf later pas bij stil.]

Bij Antwerpen kwam de beveiliging  (jongen met donker stekelhaar en een tongpiercing en een mevrouw met kort rossig haar, van Securail Antwerpen) erbij:

Beveiliging: “Wat is er aan de hand?”

Ik: “ik heb een ticket gekocht en heb deze niet kunnen uitprinten. In plaats daarvan heb ik het ticket op mijn telefoon. De barcode is heel goed te verifiëren, al meerdere keren hebben controleurs mijn ticket op deze manier gecontroleerd. Nu wil men dat ik de trein verlaat. Uiteraard wil ik dat niet, omdat ik op tijd wil komen op een afspraak. Ik zal later een formele klacht indienen tegen deze onredelijke controleurs.”

Beveiliging: “U kunt de formele klacht indienen aan het loket, maar u moet nu wel de trein uit.”

Ik: “Meent u dat nou, kunt u ook al niet redelijk nadenken? Ik vrees dat ik tegen u ook een klacht moet indienen”.

Beveiliging: “Dat zal wel maar u moet nu de trein uit.”

Ik: “Maar dan kom ik te laat op mijn afspraak.”

Conducteurs: “De trein blijft hier staan totdat u eruit bent. U bent dan aansprakelijk voor de vertraging. Dat kost [noemt astronomisch hoog bedrag per minuut].”

Ik: “En ik kom te laat op mijn afspraak, wat ook schade oplevert, maar ik zal de trein uit gaan omdat u mij daartoe dwingt.”

[achteraf bezien was het misschien sterker geweest om te blijven zitten en te betogen dat de conducteurs zelf aansprakelijk zouden zijn voor de vertraging die zij veroorzaken door niet weg te rijden als een betalende passagier zich niet op onredelijke gronden uit de trein laat zetten. Maar goed, dat is achteraf redeneren. Ik wilde daarbij voorkomen dat men mogelijk toch dwang/geweld zou gebruiken en daarbij mijn laptop en/of telefoon zou beschadigen.]

Buiten de trein zet de discussie zich voort.

Ik, tegen de beveiliging: “Mag ik uw volledige namen, zodat ik ook tegen u een formele klacht in kan dienen?” Nee, wij zijn van Securail Antwerpen. U neemt het maar met hen op.

Even later komen twee agenten erbij, die de jongen van de beveiliging heeft opgeroepen. Ook wordt omgeroepen dat de trein waar ik zojuist uit ben gezet vertraging krijgt. Dat was niet vanwege mij, maar vanwege problemen op het spoor. Om nog een toefje ironie toe te voegen aan dit bizarre verhaal.

Een van de twee agenten, een gezette man met kalend hoofd en een snor (dat laatste dacht ik maar weet ik niet helemaal zeker, misschien verbeeld ik mij de snor omdat het uiterlijk van de man zo hard ‘stereotype wijkagent’ schreeuwde; hierna overigens “Agent 1”), vraagt wat er aan de hand is.

“Ik: ik zou graag proces verbaal op laten maken van de gebeurtenissen tot dusver. Ik ben de trein uitgezet terwijl ik gewoon heb betaald voor een ticket. De controleurs daar konden dat prima verifiëren via het ticket op mijn telefoon. Zij wilden dat niet doen, puur omdat er in de voorwaarden staat dat het ticket op papier moet zijn uitgeprint. Die voorwaarde is onredelijk en heb ik daarom vernietigd, ik ben jurist en ik weet dat dat kan, maar nog willen de controleurs mijn ticket niet scannen. De beveiliging is er bij gekomen en heeft ook niet redelijk willen handelen en mij de trein uit gezet. Nu mis ik een afspraak en deze mensen zijn daarvoor verantwoordelijk. Zij willen mij daarbij hun namen niet geven, zodat zij niet verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor hun gedrag.”

Agent 1: “Maar meneer dat is een commercieel geschil, daar meng ik mij niet in.”

Ik: “Nou moe, deze mensen, die mij volstrekt onredelijk behandelen, kunnen uw hulp wel inschakelen als ik uit de trein gezet moet worden, maar u wilt geen rapport opstellen van de gebeurtenissen tot dusver zodat ik deze mensen verantwoordelijk kan houden?”

Agent 1: “Er is niets strafbaars gebeurd. U kunt uw klacht indienen bij het loket.”

Controleur 2: “Meneer begon over de Tweede Wereldoorlog en nazi’s, is dat dan niet strafbaar?”

Agent 1: “Ja dat zou wel strafbaar zijn inderdaad.”

Ik: “Ik heb alleen gezegd dat ik niet kon helpen dat de mentaliteit van ‘regels zijn regels’ zonder ook maar een pietsje te kunnen nadenken en zonder enige redelijkheid, mij deed denken aan de Tweede Wereldoorlog en de nazi’s. Waar staat zoiets strafbaar gesteld?”

Agent 1: “Begin je nou tegen mij de wijsneus uit te hangen?”

Ik: “Nee ik vraag u gewoon waar dat strafbaar zou zijn gesteld. Waar staat dat?”

Agent 1: “In de strafwet!”

Ik: “Oh, in de strafwet, natuurlijk. Daar geloof ik niets van. Op welk artikel doelt u dan?”

Agent 1: ”Denk je met mij een loopje te kunnen nemen? Dan gaan we nu mee naar het bureau en rekenen we je in. Ik laat niet met mij spotten!!!” [hij was werkelijk aan het tieren; zijn tirade was wat langer dan dit, maar ik kan me de woorden niet goed herinneren.]

Ik: “Ik word een beetje bang van u, nu u zo tekeer gaat. Ik denk dat het beter is als ik maar naar de balie ga en daar mijn klacht indien.”

Agent 1: “Doe dat maar. Mijn volledige naam staat hier op mijn borst overigens.”

Ik: “Dat is alvast meer dan ik van de anderen hier heb. Uw naam noteer ik bij deze. Tot ziens.”

Bij de balie had de medewerker sympathie voor mijn verhaal. In no time (werkelijk amper twee seconden) had hij het ticket uit mijn telefoon in het systeem opgesnord en uitgeprint (weer bevestigend hoe makkelijk het via mijn telefoon te verifiëren was dat ik een geldig ticket had). Hij had zich vooraf verontschuldigd voor het feit dat hij verplicht was om mij €3,50 in rekening te brengen voor het uitdraaien en dat hij dat ook geen service vond, maar daar zelf niets aan kon doen. Hij bood mij daarbij uit eigen beweging het bonnetje daarvoor aan, zodat ik dat ook in mijn klacht kon vermelden en bewijzen.

Toen ik naar buiten liep, stond de tweede agent, die in het voorgaande er steeds met zijn politiehond bij had gestaan en niets had gezegd (“Agent 2”), bij de deur en vroeg op een vriendelijke manier of alles gelukt was. Ik zei dat ik een klachtenformulier had opgehaald en voor 3,50 mijn ticket had laten uitprinten. Agent 2 gaf aan het een vervelende situatie te vinden en voegde ter verklaring toe dat de wet in Nederland en België waarschijnlijk iets anders is.

Ik voelde geen behoefte om nog nader aan te kaarten dat wat ik had gezegd ook (of moet ik zeggen zelfs?) in België met geen mogelijkheid strafbaar kan zijn en wenste hem een prettige dag.

De volgende trein naar Amsterdam vertrok pas om 11 uur; na het hele gebeuren heb ik daar nog een half uur op moeten wachten. De trein waar ik uit was gezet, was inmiddels helaas al wel vertrokken, ondanks de problemen op het spoor.

Toen ik in de volgende trein zat en wij Antwerpen een stukje achter ons hadden gelaten, werd ik gecontroleerd. Ondanks mijn printje vroeg ik de controleur mij een plezier te doen en mijn ticket van mijn telefoon te scannen. Wederom geen enkel probleem. Een paar minuten nadat ik was gecontroleerd, werd omgeroepen dat we een onbekende hoeveelheid vertraging zouden oplopen wegens problemen op het spoor. Ja, ongelofelijk maar echt waar. Uiteindelijk had de trein uit Antwerpen ongeveer een uur vertraging en kwam ik om 13:55 op Amsterdam CS aan.

Het koffieapparaat is natuurlijk prioriteit één bij een internetbedrijf (ok ok, samen met internet).

Ook de kantoren zijn niet onbelangrijk, deze kunnen in gebruik genomen worden. En ja, de kabels zijn slordig maar dat komt dus vanwege de goten die geen goten zijn.

De ontvangstruimte voor klanten, inclusief onze boeken, mooi op kleur gesorteerd.

De office manager is alvast druk aan het werk.

U ziet, er is nog genoeg te doen maar wij houden u op de hoogte van alle nieuwe ontwikkelingen. En natuurlijk van wanneer de officiële openingsborrel is!

Uitzicht op de nieuwe vergaderruimte, met muurschildering in de huisstijl.

De keuken, net voordat de magnetron werd opgehangen.

De workshopruimte, nu nog wat kaal maar met tafels erin schildert het zo lastig.

Even spieken in het half ingerichte eerste kantoor.

Nu nog iets doen met al het afval!

Maar mijn eerste retourtje Brussel Amsterdam, verspreid over twee dagen, kende zo de nodige hobbels. Zo had ik voor de heenweg de Thalys geboekt om op tijd op een afspraak te zijn, maar reed deze snelle trein niet omdat iemand zich elders op het spoor voor de trein had geworpen. Ondanks het feit dat ik, althans ICTRecht, voor niets ruim het dubbele betaalde voor een Thalys-ticket, kan ik Thalys niet aansprakelijk stellen omdat dit overmacht vormt. Gelukkig had mijn afspraak ook geen moeite met mijn eigen overmachtsverweer, namelijk dat mijn Thalys niet was vertrokken.

Deze terugreis kenmerkt zich door een ander onaangenaam voorval. De controleur wenste mijn vervoersbewijs, bestaande uit de pdf op mijn smartphone (een Android exemplaar, met 4,3 inch scherm), niet te scannen. De controleur op de heenreis had dat wel gedaan en dat leverde geen enkel probleem op. De (niet zo) beste man op de terugreis wilde nergens van weten en stond erop dat ik in de trein nogmaals een ticket zou kopen. Volgens de algemene voorwaarden op het ticket zou deze namelijk alleen geldig zijn als deze op blanco A4 papier in portretformaat zou zijn geprint.

Een typisch voorbeeld van een bepaling waarbij de bewoording onvoldoende precies strookt met het belang dat de bepaling beoogt te beschermen. Het belang is overduidelijk dat het ticket met de code zo moet zijn afgedrukt dat de scanner de code goed kan lezen en deze kan verifiëren. Wanneer het ticket op een blanco A4 papier is afgedrukt, zou daar in elk geval aan voldaan moeten zijn. Maar dat doet er niet aan af dat er ook andere manieren zijn om het ticket en de code zo in beeld te krijgen dat de geldigheid daarvan met behulp van de scanner kan worden geverifieerd. Op de heenreis was het scherm van mijn smartphone prima geschikt gebleken.

Op de terugreis kon ik de controleur overtuigen om mijn ticket toch van mijn scherm te scannen nadat ik zijn volledige naam had gevraagd ten behoeve van het indienen van een formele klacht tegen hem. Zijn naam wenste hij niet te geven; het ticket bleek prima te valideren.

Als NS-hispeed mij had gevraagd de voorwaarden te schrijven, had er iets als dit gestaan: “Ten behoeve van de verificatie behoort het vervoersbewijs te zijn afgedrukt op een vel blanco A4 papier in portretstand, of als ongewijzigde pdf in voldoende grootte te zijn weergegeven op een beeldscherm. Indien Reiziger het vervoersbewijs op een andere wijze heeft afgedrukt of weergegeven, draagt Reiziger daarvan het volledige risico. Dat houdt in dat als het vervoersbewijs niet gevalideerd kan worden, Reiziger in de trein een nieuw ticket zal moeten kopen, tegen het daarvoor geldende tarief.”

Ten slotte zou ik NS-hispeed er op wijzen dat het tonen van het ticket via een smartphone (of zelfs laptop of e-reader) veel milieuvriendelijker is en daarom beter juist aangemoedigd kan worden. Dat scheelt zowel papier als boze klanten en controleurs.

Energiebedrijf Oxxio…lees hier verder op het weblog van Twinkle.

Deze eerste maand aandacht voor de Wet bewaarplicht: wie valt nu wel of niet onder deze wet? Verder herinneren we u aan de Webwinkel Vakdagen op 25 en 26 januari.

De lezersvraag gaat over productfoto’s overgenomen door een concurrent. En uiteraard sluiten we weer af met de belangrijkste blogs van afgelopen maand.

Lees de nieuwsbrief van januari 2012.

Meld u nu aan en ontvang de nieuwsbrief elke maand. Natuurlijk houden wij ons aan de antispam- en privacywetgeving: elke nieuwsbrief bevat een afmeldmogelijkheid.