Vrijwel iedere hoster die zijn voorwaarden inzond, gaf aan dat het eigenlijk wel hoog tijd was die voorwaarden eens te herzien. De redenen om het niet te doen liepen uiteen van de kosten tot gewoon er niet aan toegekomen te zijn.

De mooiste toelichting vonden wij die van Erwin Bot van ZZPstudio (“zo’n kleine hoster met een zelf ontwikkeld CMS, eigen administratief systeem én eigen algemene voorwaarden”). Hij motiveerde zijn aanmelding als volgt:

In mijn opleiding op de design academy kocht ik de eerste periode altijd de meest goedkope mesjes om papier e.d. mee te snijden. Tot ik later een keer ontdekte dat je met duurdere mesjes veel beter, fijner en preciezer kon snijden. Er zijn mesjes voor dik karton, mesjes om bochtjes te snijden enzovoort. Dingen die met het goedkope mesje nooit goed lukte. Dat principe vertel ik natuurlijk ook mijn klanten als ze bij me komen, omdat hun zelf in elkaar geknutselde website niet gevonden wordt in de zoekmachines. Maar nu wordt het tijd dat principe eens toe te passen op mijn eigen voorwaarden!

N+1 Internet Solutions viel ons op door de openhartige reactie:

Wij maken graag gebruik van jullie aanbod, aangezien wij niet bang zijn om publiekelijk op onze fouten gewezen te worden en na de fresh-up van jullie kan het toch alleen maar beter worden voor onze klanten.

En Hostingbedrijf Greenhost meldde ons haar klanten “niet nodeloos lastig te willen vallen” met “inhoudsloos juridisch jargon”. Daarom verwelkomden ze onze uitnodiging voor een openbare review:

Greenhost maakt er een punt van om het begrip MVO toe te passen op zoveel mogelijk aspecten van de bedrijfsvoering. Duurzaamheid is één kant van MVO, maar privacy-bescherming, online veiligheid en duidelijke SLA’s vallen ook onder een goed ondernemerschap. Zodoende horen we het graag als onze Algemene Voorwaarden een onvoldoende halen op de schaal van Engelfriet.

Goed, het wordt nu tijd om in de voorwaarden te duiken en te zien wat we gaan ontdekken.

De komende weken publiceren wij hier onze bevindingen. Dit gebeurt artikels- of onderwerpsgewijs: wat is belangrijk bij bijvoorbeeld je aansprakelijkheid beperken, hoe doen deze hosters dat en hoe zou dat beter kunnen. We zijn erg benieuwd wat we gaan tegenkomen!

Wanneer een ZZP’er namelijk een zogenaamde ‘dienst van de informatiemaatschappij’ verleent moet hij op grond van de wet (artikel 3:15d lid 1 sub a BW) zijn identiteit en adres van vestiging permanent op de website – zijn eigen website – vermelden. Zo’n  dienst van de informatiemaatschappij verleen je als ZZP’er al snel. Bijvoorbeeld wanneer je een website hebt om je dienstverlening aan te prijzen, een weblog met advertenties hebt, online producten verkoopt of een platform aanbiedt waarop vraag en aanbod bij elkaar worden gebracht.

Dit betekent dus dat, ook al zijn de adresgegevens afgeschermd in het register van de KvK, de ZZP’er ze gewoon openbaar, voor iedereen toegankelijk op zijn website moet zetten! Dus feitelijk schiet je als ZZP’er weinig op met de maatregel van de KvK.

Om helemaal afgeschermd de buitenwereld tegemoet te kunnen treden (de vraag is of dat wel wenselijk is) moeten de ZZP’ers naar mijn idee harder gaan lobbyen, niet alleen bij de KvK maar vooral bij onze wetgever.

Busybox is een kleine handige tool waarmee embedded software omgevingen snel allerlei standaardfunctionaliteit kunnen realiseren. De tool is zeer populair (onder meer omdat er geen echte alternatieven zijn en de tool gewoon goed werkt) maar is dus onder de GPL gelicentieerd. En die eist dat je alle daarvan “afgeleide werken” onder GPL moet plaatsen als je deze verspreidt.

Productmakers negeren massaal de GPL, dus vonden de Busybox-mensen het tijd voor harde aktie, oftewel rechtszaken. Maar naar goed Amerikaans gebruik wordt er eigenlijk vooral geschikt, en het zijn de schikkingsvoorwaarden waar nu gedoe over is:

if you settle with SFC, they want you to provide them with copies of new products that contain Free Software before you release them, for a period of three years after you settle. You pay them about $5000 per product to audit the product (which is really cheap). If they say it’s infringing, you have to fix the infringement before you release the product. If you and SFC can’t agree, you can fall back on the court.

De SFLC controleert daarbij het gehele product op GPL-schendingen, en niet alleen op GPL-schendingen bij Busybox. En dat is iets waar productontwikkelaars dan weer moeite mee hebben. Zoals de ontwikkelaar van het alternatief het formuleert:

Litigants have sometimes requested remedies outside the scope of busybox itself, such as review authority over unrelated products, or right of refusal over non-busybox modules. This causes concern among chip vendors and suppliers.

Natuurlijk zal het gebruiken van dit alternatief niet betekenen dat je de GPL mag negeren. Alleen, afgezien van Busybox procedeert er bijna niemand, dus de praktische risico’s op betrapt worden zijn wel een stuk kleiner.

Helaas wordt de discussie dan bepaald onzuiver gevoerd: “You’ll be able to violate licenses with impunity” wordt de stromantekst van boeroepende GPL-promotors. En meneer is nog van Sony ook, weet u nog van die rootkit? Nee dat heeft hier niets mee te maken maar het is wél dat Sony. Dus tsja.

Persoonlijk zou ik zeggen: zolang Busybox het beste tooltje is voor je product, dan moet je echt Busybox blijven gebruiken. En de GPL naleven is helemaal niet zo moeilijk, dus wat exact is het probleem?

Aanleiding
Lange tijd heeft er onduidelijkheid bestaan over de juridische kwalificatie van virtuele objecten. Een zaak die een stuk van deze onduidelijkheid heeft weggenomen is de RuneScape-zaak. In RuneScape, een Massively Multiplayer Online Role Playing Game, is het mogelijk om virtuele objecten te verdienen. Een jongen van 13 jaar die dergelijke objecten had gewonnen, werd door twee jongens (14 en 15 jaar) meegelokt en gedwongen om de inloggegevens van zijn RuneScape-account af te staan. Na te zijn geschopt en geslagen en uiteindelijk onder bedreiging van een mes gaf het slachtoffer zijn gegevens. Na aanmelding op het account van het slachtoffer werden de virtuele objecten gedropt in de virtuele spelomgeving. Vervolgens werd het virtuele amulet en masker overgezet naar het Runescape-account van de verdachte. De vraag die in deze zaak speelde luidt: zijn virtuele objecten wel vatbaar voor diefstal?

Diefstal
De definitie van diefstal staat omschreven in artikel 310 Sr en luidt: “Hij die enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort wegneemt, met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, wordt, als schuldig aan diefstal, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste vier jaren of geldboete van de vierde categorie.”

De discussie ging in deze zaak voornamelijk over de vraag of een virtueel object wel valt te kwalificeren als een ‘goed’ in de zin van bovenstaand artikel. Om te bepalen of een virtueel object gekwalificeerd kan worden als een ‘goed’ in de zin van artikel 310 Sr noemt de rechter een aantal criteria:

1) Het goed dient voor de bezitter ervan waarde (hoeft niet in geld uitgedrukt te kunnen worden) te hebben.
2) Het goed hoeft niet ‘stoffelijk’ te zijn, eerder is al eens uitgemaakt in de rechtspraak dat bijvoorbeeld het niet-stoffelijke elektriciteit als goed wordt aangemerkt.
3) Het goed dient overdraagbaar te zijn, oftewel de een verkrijgt de feitelijke macht terwijl de ander de feitelijke macht over het virtuele object verliest.

Het Hof oordeelde dat de betreffende virtuele objecten aan bovenstaande criteria voldoen en de daders werden dan ook schuldig bevonden aan diefstal met geweld.

Hoge Raad
Gister ging de Hoge Raad mee in het oordeel en de hierboven genoemde criteria van het Hof. Tevens stelt onze hoogste gerechtelijke instantie dat ‘’de enkele omstandigheid dat een object ook eigenschappen heeft van ‘gegevens’ in de zin van art. 80quinquies Sr brengt niet mee dat dit object reeds daarom niet meer als goed in de zin van art. 310 Sr kan worden aangemerkt.’’ De klacht dat geen sprake is van een goed omdat het virtuele amulet en masker uit “bits en bytes” bestaan, wordt dan ook door de Hoge Raad verworpen.

Toch een fijne gedachte voor mensen die enige waarde hechten aan virtuele goederen of daarin handelen. En dat de handel in virtuele goederen booming business is, blijkt wel uit het volgende. Enkele weken geleden viel te lezen dat een Chinese man op een veiling ruim 12.000 euro heeft betaald voor een virtueel zwaard. Niet alleen het enorme bedrag voor een virtueel object, maar ook het feit dat de bovenstaande game nog moet uitkomen, maakt dit een opvallende transactie.

Het was weer erg leuk! Zo zie je bestaande klanten weer  eens in het echt. Daarnaast gaven we natuurlijk antwoord op juridische vragen. Omdat we ook dit jaar het enige juridisch adviesbureau zijn op de beurs konden we wederom op veel belangstelling (en vragen!) rekenen.

Het viel op dat veel mensen vragen stelden over de beveiliging van hun website: wanneer moet dat nu wel en wanneer niet? Ook de komende Europese consumentenrichtlijn riep veel vragen op. Ook het wel en wee van domeinnamen kwam veel aan bod.

Daarnaast kwamen veel (startende) bedrijven naar ons toe met hun plannen. Graag wilden zij door ons juridisch begeleid worden.

Ook was het mogelijk om een lezing van Arnoud Engelfriet bij te wonen. Hij praatte je bij over de nieuwste juridische hordes voor uw webwinkel.

Uiteraard geeft een dergelijke beurs ons de gelegenheid aan de mensen uit te leggen wat we zoal doen: we geven namelijk niet alleen juridisch advies!

Het is tevens mogelijk om contracten, algemene voorwaarden en privacy statements op maat te laten maken door ons, of juist te controleren.

Bovendien kunt u sinds kort  via onze website zelf aan de slag door gebruik te maken van onze generatoren.  Zo hebben we een generator voor uw algemene (webwinkel-) voorwaarden en uw privacy statement. U kunt deze juridische documenten voor een klein bedrag zelf middels een vragenlijst maken.

Onze disclaimergenerator is zelfs helemaal gratis.

Kortom: het was erg gezellig en leerzaam, u heeft vorige week erg veel gemist! Zien we u volgend jaar ook?

Dat je hierbij secuur te werk moet gaan laat een recente uitspraak van de rechtbank Zwolle zien. De rechter oordeelde hier dat het bedrijf Natuals (nee er ontbreekt geen ‘r’) niet voldoende heeft voldaan aan zijn informatieplichten met betrekking tot de duur en de wijze van opzegging van de overeenkomst. Hierdoor had de klant wel degelijk de mogelijkheid om de overeenkomst na de opzegtermijn op te zeggen.

Het verhaal gaat als volgt. Meneer X had op 7 oktober 2008 telefonisch een proefpakket vitaminepillen besteld bij Natuals. Aan de telefoon en in de welkomstbrief werden hem duidelijk verteld dat wanneer hij niet tijdig zou opzeggen (10 dagen voor bezorging van de volgende zending of 10 dagen voor het einde van de proefperiode) hij vervolgzendingen zou krijgen á 15 euro en 16 cent. In de brief en aan de telefoon werd hem echter niet gezegd wanneer hij de vervolgzending kon verwachten.

Omdat meneer X ten onrechte dacht dat hij nergens aan vast zou zitten heeft hij direct, toen hij de volgende zending ontving, de overeenkomst per e-mail opgezegd, de zending teruggestuurd en het van zijn rekening afgeschreven bedrag gestorneerd. Natuals  is het hier echter niet mee eens. De opzegging is niet op tijd: dus meneer X moet het verschuldigde bedrag (53 euro en 17 cent) gewoon voldoen.

De rechter is het hier niet mee eens en merkt terecht op dat het voor meneer X niet duidelijk was en kon zijn wanneer opgezegd moest worden. In de brief en aan de telefoon werd namelijk niet gezegd wanneer de proefperiode zou aflopen of wanneer de volgende zending zou worden bezorgd. En inderdaad, hoe kun je dan weten wanneer de 10 dagen voor bezorging van de volgende zending ingaan? Hiermee voldeed Natuals niet aan zijn informatieplicht en mag de overeenkomst dus binnen een langere periode (3 maanden) worden opgezegd.

Om niet voor zulke verrassingen te komen staan is het dus belangrijk om duidelijk te zijn in je aanbod. Wanneer gaat de opzegtermijn in of wanneer loopt deze af? In het geval van Natuals zou het beter zijn de termijn anders te formuleren. Niet “opzeggen kan tot 10 dagen voor bezorging van de vervolgzending”, maar “opzeggen kan tot 10 dagen na het ontvangen van de eerste zending” bijvoorbeeld.

Uit een enquete die de Commissie hield, was gebleken dat Europese burgers het gevoel hebben dat ze geen controle hebben over de persoonsgegevens die ze achterlaten op fora van Google, of via Twitter of Facebook.

De Commissaris van Grondrechten, Viviane Reding, dat websites de meest privacyvriendelijke instellingen gebruiken en bezoekers op duidelijke manier toestemming vragen voor de opslag en verwerking van persoonsgegevens. De surfers moeten ook makkelijker toegang krijgen tot gegevens en die makkelijker kunnen overdragen naar andere dienstverleners. De Commissie wil bovendien dat ernstige gegevenslekken binnen 24 uur overgemaakt worden aan de nationale toezichthouder.

In eerdere berichten blogde ik ook al over de moeilijkheid om via gerechtelijke procedures af te dwingen dat berichten, foto`s of lasterlijke teksten verwijderd worden.

Radio 6 belde ons gisteren ook om te horen wat wij vinden over het Europees voorstel. Hier kan je horen wat ik erover te zeggen hadden in Mijkes middag.

Een centenveiling is een veilingconcept waarbij elk bod een vast bedrag is – een cent. Om te mogen bieden, moet je betalen, meestal in de orde van 1 à 2 euro. Na elk bod wordt de eindtijd van de veiling verlengd zodat andere deelnemers ook weer kunnen bieden. Voor de bieders is echter niet inzichtelijk hoeveel bieders er zijn en hoeveel die bieders al hebben geboden. Het is moeilijk te voorspellen wanneer andere bieders niet meer zullen bieden. Verder is het niet mogelijk op enige wijze behendigheid of kennis toe te passen bij het concept van goudkoortsveiling.

Wanneer je geen zekerheid kunt krijgen over de uitkomst, is al snel sprake van een kansspel. Kansspelen waarbij mensen geld of producten kunnen winnen zijn in Nederland verboden, behalve als je een vergunning hebt. In 2009 publiceerde professor Wagenaar een analyse (pdf) waarin hij concludeerde dat de centenveiling een kansspel is. Op basis van deze analyse deed de minister bovenstaande uitspraak.

Bij een gewone veiling loop je geen risico, omdat als je niet wint je ook niets kwijt bent. Bij een centenveiling is dat wel zo, omdat je moet betalen per bod. Wagenaar ziet de centenveiling dan ook als een soort verloting en niet als een veiling zoals dat woord normaal wordt gebruikt. De zeer lage prijs is daarbij het lokkertje.

Een nieuwe variant van de centenveiling probeert de klant tegemoet te komen door aan ‘verliezers’ aan te bieden het product te kopen tegen een normale prijs, na aftrek van het voor de veiling betaalde. Dus stel een product kost 100 euro en een deelnemer heeft 20 euro betaald om te bieden, dan mag hij het product nu kopen voor 80 euro. Eventueel kan er nog een deel van die 20 euro worden achtergehouden als administratiekosten, dus de koopprijs wordt dan bijvoorbeeld 85 euro.

Met deze variant is dus het risico ingeperkt: je bent wel geld kwijt maar je kunt (als je wilt) tóch met het product naar huis, en wel tegen een vooraf bekende prijs. Deze is hoger dan de prijs die de veilingwinnaar betaalde, maar dat maakt niet uit.

De veiling kent nog steeds een kanselement maar dat is nu een onderdeel van een groter geheel geworden. Je weet op voorhand welke prijs je maximaal gaat betalen, en je hebt alleen nog kans op een voordeel(tje) op die prijs als je het veilingproces doorloopt. Dat lijkt me net zo min een kansspel als de winkel die een rad van fortuin met kortingspercentages opstelt en zegt “draai uw eigen korting”.

Het blijft echter gokken wat het Openbaar Ministerie hiervan gaat vinden. In maart werd aangekondigd dat staatssecretaris Teeven de wet wil aanpassen om meer aanbieders toe te laten op de markten voor kansspelen. Wellicht dat als uitvloeisel daarvan ook dit soort veilingconstructies expliciet legaal verklaard kunnen worden.

Dat je hierbij secuur te werk moet gaan laat een recente uitspraak van de rechtbank Zwolle zien. De rechter oordeelde hier dat het bedrijf Natuals (nee er ontbreekt geen ‘r’) niet voldoende heeft voldaan aan zijn informatieplichten met betrekking tot de duur en de wijze van opzegging van de overeenkomst. Hierdoor had de klant wel degelijk de mogelijkheid om de overeenkomst na de opzegtermijn op te zeggen.

Het verhaal gaat als volgt. Meneer X had op 7 oktober 2008 telefonisch een proefpakket vitaminepillen besteld bij Natuals. Aan de telefoon en in de welkomstbrief werden hem duidelijk verteld dat wanneer hij niet tijdig zou opzeggen (10 dagen voor bezorging van de volgende zending of 10 dagen voor het einde van de proefperiode) hij vervolgzendingen zou krijgen á 15 euro en 16 cent. In de brief en aan de telefoon werd hem echter niet gezegd wanneer hij de vervolgzending kon verwachten.

Omdat meneer X ten onrechte dacht dat hij nergens aan vast zou zitten heeft hij direct, toen hij de volgende zending ontving, de overeenkomst per e-mail opgezegd, de zending teruggestuurd en het van zijn rekening afgeschreven bedrag gestorneerd. Natuals  is het hier echter niet mee eens. De opzegging is niet op tijd: dus meneer X moet het verschuldigde bedrag (53 euro en 17 cent) gewoon voldoen.

De rechter is het hier niet mee eens en merkt terecht op dat het voor meneer X niet duidelijk was en kon zijn wanneer opgezegd moest worden. In de brief en aan de telefoon werd namelijk niet gezegd wanneer de proefperiode zou aflopen of wanneer de volgende zending zou worden bezorgd. En inderdaad, hoe kun je dan weten wanneer de 10 dagen voor bezorging van de volgende zending ingaan? Hiermee voldeed Natuals niet aan zijn informatieplicht en mag de overeenkomst dus binnen een langere periode (3 maanden) worden opgezegd.

Om niet voor zulke verrassingen te komen staan is het dus belangrijk om duidelijk te zijn in je aanbod. Wanneer gaat de opzegtermijn in of wanneer loopt deze af? In het geval van Natuals zou het beter zijn de termijn anders te formuleren. Niet “opzeggen kan tot 10 dagen voor bezorging van de vervolgzending”, maar “opzeggen kan tot 10 dagen na het ontvangen van de eerste zending” bijvoorbeeld.